ولى با توجه به اين كه در آيات بعد آن را به « نجم ثاقب » ( ستاره نفوذ كننده ) تفسير كرده است معلوم مىشود منظور هر ستاره اى نيست بلكه ستارگان درخشانى است كه نور آنها پرده‌هاى ظلمت را مىشكافد و در چشم آدمى نفوذ مىكند . در بعضى از روايات « * ( النَّجْمُ الثَّاقِبُ ) * » به ستاره « زحل » تفسير شده است كه از سيارات منظومه شمسى و بسيار پرفروغ و نورانى است . اين معنى از حديثى كه از امام صادق ع نقل شده استفاده مىشود ، در آنجا كه منجمى از آن حضرت سؤال كرد كه منظور از « ثاقب » در كلام خدا « النجم الثاقب » چيست ؟ فرمود : ستاره « زحل » است كه طلوعش در آسمان هفتمين است ، و نورش آسمانها را مىشكافد ، و به آسمان پائين مىرسد ، لذا خداوند آن را « نجم ثاقب » ناميده است ( 1 ) . قابل توجه اينكه زحل آخرين و دورترين ستاره منظومه شمسى است كه با چشم غير مسلح ديده مىشود ، و از آنجا كه از نظر ترتيببندى كواكب منظومه شمسى نسبت به خورشيد در هفتمين مدار قرار گرفته ( با محاسبه مدار ماه ) امام ع در اين حديث مدار آن را آسمان هفتم شمرده است . اين ستاره ويژگيهايى دارد كه آن را شايسته سوگند مىكند ، از يك سو دورترين ستارگان قابل مشاهده منظومه شمسى است ، و به همين جهت در ادبيات عرب هر چيز بلند را بدان مثال مىزنند ، و گاه آن را « شيخ النجوم » گفته‌اند ( 2 ) . ستاره زحل كه نام فارسىاش « كيوان » است داراى حلقه‌هاى نورانى متعددى است كه آن را احاطه كرده ، و هشت « قمر » دارد ، حلقه‌هاى نورانى

--> ( 1 ) « نور الثقلين » جلد 5 صفحه 550 ( حديث 4 ) . ( 2 ) « دائرة المعارف دهخدا » ماده « زحل » .